Thursday, November 20, 2014

Dog - a translation

Yesterday I came across this poem by Tamil poet Gnanakoothan. Though this was written in 1969, it seemed apt for the noise generated in social media now a days.

நாய்

காலம் கடந்துண்ணும் எதிர்மனைப் பார்ப்பான்
எச்சிற் களையைத் தெருவில் எறிந்தான்
ஆள் நடவாத தெருவில் இரண்டு
நாய்கள் அதற்குத் தாக்கிக் கொண்டன
ஊர் துயில் குலைத்து நாய்கள் குரைக்கவும்
அயல்தெரு நாய்களும் ஆங்காங்கு குரைத்தன
நகர நாய்கள் குரைப்பது கருதிச்
சிற்றூர் நாய்களும் சேர்ந்து குரைத்தன
நஞ்சை புஞ்சை வயல்களைத் தாவிக்
கேட்கும் குரைச்சலின் குறைச்சலைக் கேட்டு
வேற்றூர் நாய்களும் குரைக்கத் தொடங்கின
சங்கிலித் தொடராய்க் குரைத்திடும் நாய்களில்
கடைசி நாயை மறித்துக்
காரணம் கேட்டால் என்னத்தைக் கூறும்?

My translation

Dog

After an untimely meal, Brahmin in the opposite house
threw his left over food out in the street;
In the deserted street two
dogs fought over it
As the town's slumber was disturbed by their barking
dogs in neighborhood too barked here and there
Since city dogs were barking
the dogs from small towns too joined them
Across the fields
as the barking noise weakened
dogs from other towns too started barking
In the chain of barking dogs
If you stop the last dog
and ask for the reason, what will it say?

It is a straight forward poem, if you consider the word Brahmin as a simple placeholder in the first line. If not, then the question arises - is he talking about caste discrimination and other social ills that the society hangs on to for no reason? May be I am reading too much into it.

Gnanakoothan is amongst the leading poets of contemporary Tamil literature. You can read his poems in his blog http://gnanakoothan.wordpress.com/

P.S. Just realized that this poem may have been in response to Tamil writers Sundara Ramaswamy - Nakulan spat over Sundara Ramaswamy's poem Nadunisi Naigal (Midnight dogs) written in mid 1960s.

Thursday, October 30, 2014

Swachcha Bharat

Our cities are full of garbage. There are multiple reasons for it, every one knows them, but no one is able to do anything about it. When I was young, 20 years ago, the NSS / Scouts of schools used to go to villages to do voluntary work. Now I see that most villages are clean when compared to the cities. It is the urban sprawl that is filthy and garbage ridden.

Swaccha Bharat initiative has the right intentions, but is it the right way to go about cleaning up our country? Won't it be better to increase the conservancy budget of municipalities and corporations and equip them to handle waste management better? Increase the salary of conservancy workers, give them protective equipments (most of them don't even have gloves, they clear garbage with bare hands), train them - won't these be better initiatives than photo ops of celebrities? How about increasing the investment in solid waste management?

I am not against exhorting the public to keep their streets clean. It is long over due. But focusing on that alone will not help us. Keeping our homes spic and span will not realize the aim of clean India. Most of our homes are clean. We throw the garbage into the neighboring areas. And they do the same. I will leave you with a Tamil poem by Devadevan

குமட்டிக் கொண்டு வருகிறது
வீதியை அசுத்தப் படுத்திவிட்டு
அந்தக் குற்றவுணர்வே இல்லாமல்
ஜம்மென்று வீற்றிருக்கும் இவ்வீடுகளின்
சுத்தமும் நேர்த்தியும் அழகும் படோபடாபமும் காண்கையில்

A rough translation

Littering the streets,
bereft of any guilt
stand majestically these houses.
Their cleanliness, perfection, beauty and opulence
makes me puke.

Monday, September 29, 2014

ஒரு இனிய ஞாயிறு மதியம்

"ஏய், என்ன பண்ணிட்டிருக்க."

"ஒண்ணும் இல்ல. ஞாயித்துக்கிழமை மத்தியானம், வெட்டியா தான் இருக்கேன். நீ எங்க இருக்க"

"இங்க விண்ட்ஸர் வரைக்கும் சும்மா வந்தோம். Eton Antique book shop ன்னு ஒரு கடை பாத்தேன். அதான் உனக்கு எதுவும் வாங்கனுமான்னு ஃபோன் பண்ணேன்”

“Antique ன்னா அதிக விலை சொல்வானே.”

“இல்லை 20,30 பவுண்ட்ல எல்லாம் இருக்குது. சார்லஸ் டிக்கன்ஸ் கலெக்‌ஷன், இல்லஸ்ட்ரேட்டட் ஷெர்லக் ஹோல்ம்ஸ். என் colleague கூட Complete works of William Shakespeare 24 பவுண்டுக்கு வாங்கினாரு. 100 வருஷம் முன்னாடி ஸ்கூல்ல பிரைஸ் கொடுத்தது”




“அத எடுத்துக்கோ. 37 டிராமாவும் இருக்கான்னு பாரு. ஜார்ஜ் ஓர்வெல் எழுதின Animal Farm, 1984, ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் எழுதின Ulysses, Finnegan's Wake இருந்தா வாங்கு”

சற்று நேரம் கழித்து

“அவன் கிட்டே கேட்டேன். ஓர்வெல் எல்லாம் வந்த அன்னிக்கே வித்துடுமாம்.”

“சரி, ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ்”

“அவன் என்ன கேவலமா பாத்துட்டு அதெல்லாம் படிக்கறது ரொம்ப கஷ்டம், அதுவும் Finnegan's Wake வாய்ப்பே இல்லன்னுட்டான். அவன் கிட்ட காப்பி இல்லையாம். அவனே வேற யார்கிட்டயோ ரொம்ப நாளா கேட்டுகிட்டு இருக்கானாம்.”

“நீ அவன் கிட்ட Dubliners படிச்சிருக்கேன் போடான்னு சொல்லியிருக்கனும்.  வேற என்ன இருக்கு அங்க”

“வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் எழுதின World War II : Complete set இருக்கு”

“அது ஒரு வால்யூம் படிச்சிருக்கேன், ரொம்ப போர் அடிக்கும். வேற”

“Fall of Roman Empire. அது படிப்பியா?”

“அய்யோ. I have been waiting for it. கிண்டில்ல இலவசமா டவுன்லோட் பண்ணேன். ரெண்டாவது வால்யூம் இல்ல. அதுனால தொடர்ச்சி இல்லாம மூணாவது வால்யூம் பாதிலயே நிப்பாட்டிட்டேன். “

“ஆனா 195 பவுண்ட் போட்டிருக்கான், வாங்கவா?”

“195 ரொம்ப அதிகம். சரி வேணாம் விட்டுடு.”

“இரு, இரு. அதே ரெண்டு வால்யூம்ல 1952ல பப்ளிஷ் பண்ண வேற காப்பி இருக்கு. 38 பவுண்டு தான்”

“உடனே வாங்கிடு.”

Monday, June 16, 2014

கண்ணீர்

”பசங்கள இன்னிக்கு நீ தூங்க வை, எனக்கு ஒரு அரை மணி நேரம் வேலை இருக்கு, நாளைக்கு கிளையண்ட் மீட்டிங்குக்கு” என்ற படி அடுத்த அறைக்குச் சென்றாள் மனைவி.

பையனைத் தூங்க வைக்க கதை சொல்ல வேண்டும். மருது பாண்டியர், அலெக்ஸாண்டர், ஜெஸ்ஸி ஓவன்ஸ், ராஜ ராஜ சோழன், சச்சின் டெண்டுல்கர் என கலந்து கட்டி எனக்குத் தெரிந்த வரலாற்றைச் சொல்வது வழக்கம்.

இன்றைக்கு ஏனோ அவன் கதை கேட்கவில்லை. விளக்கை அணைத்தவுடன் “நாளைக்கு ஏந்தான் மண்டே வருதோ, ஸ்கூலுக்குப் போகவே பிடிக்கல” என்றான்.

”ஏன், உனக்குத் தான் ஸ்கூல் போக பிடிக்குமே, இப்ப மட்டும் என்ன” என்று கேட்டேன்.

“இல்ல, ஸ்கூல் இல்லைன்னா நாளைக்கு ஃபுல்லா உங்களோடயே இருக்கலாமில்ல” என்றான்.

“அது சரி, இப்ப தூங்கு”.

ஐந்து நிமிடங்களில் கேவிக் கேவி அழும் சத்தம். என்னமோ ஏதோ என்று எழுந்து பார்த்தால் அவன் கண்களில் தாரை தாரையாய்க் கண்ணீர்.

“ஏண்டா அழறே. என்ன ஆச்சு, கால் வலிக்குதா”

“இல்ல”

அந்தப்பக்கம் படுத்திருந்த மகள் கேட்டாள், “ தலைய கட்டில்ல இடிச்சுகிட்டியா”

“அதெல்லாம் இல்ல”

”அப்ப என்ன தான் ஆச்சு” என்று அவன் கண்ணைத் துடைத்த படி கேட்டேன்.

“இல்ல, வயசானா எல்லாரும் செத்துடுவாங்கள்ல, நீங்களும் சாகுவீங்கள்ல, அப்புறம் நான் உங்கள எப்படி பாப்பேன்? நீங்க என்ன விட்டுப் போயிடுவீங்கள்ல” என்று கண்ணீருக்கிடையே திக்கித் திக்கிச் சொன்னான்.

ஏழு வயதில் சாவைப் பற்றி யோசித்திருக்கிறான். என்ன சொல்லி சமாதானப் படுத்துவது?

“நீ அதுக்கெல்லாம் கவலைப் படாதடா. இன்னும் நாப்பது அம்பது வருஷம் ஆகும். அது வரைக்கும் அப்பா உன்னோட தான் இருப்பேன். இப்ப அழாத” என்று கட்டியணைத்த படி முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தேன். அந்தப் பக்கமிருந்து மகள் மெதுவாக என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

Saturday, April 12, 2014

Tagore, Neruda and me

While reading Pablo Neruda's celebrated "twenty love poems and a song of despair", I was pleasantly surprised to find a mention of Rabindranath Tagore. Neruda writes that poem no. 16 is a paraphrase of song no. 30 from Tagore's "The Gardener". I have not read that book, but Project Gutenberg had it. So here is Tagore's original poem, Neruda's paraphrased one, and my Tamil translation of Tagore.

Song no. 30 The Gardener, Rabindranath Tagore

You are the evening cloud floating in the sky of my dreams.
 I paint you and fashion you ever with my love longings.
 You are my own, my own, Dweller in my endless dreams!

 Your feet are rosy-red with the glow of my heart's desire,
   Gleaner of my sunset songs!
 Your lips are bitter-sweet with the taste of my wine of pain.
 You are my own, my own, Dweller in my lonesome dreams!

 With the shadow of my passion have I darkened your eyes, Haunter
   of the depth of my gaze!
 I have caught you and wrapt you, my love, in the net of my music.
 You are my own, my own, Dweller in my deathless dreams!
 
    என் கனவு வானில் மிதக்கும் அந்தி மேகம் நீ
    என் விரக தாபத்தில் உன்னை உருவகித்து வண்ணம் பூசுகிறேன்
    என்னவளே நீ என்னவளே, என் முடிவற்ற கனவுகளில் வசிப்பவளே!

    என் மோகத்தீயில் உன் உள்ளங்கால் சிவந்தது,
    என் அந்திக் கவிதைகளைத் திருடியவளே!
    என் வலியெனும் மதுவின் சுவையால் உன் உதடுகள் கசப்புடன் இனித்தது.
    என்னவளே நீ என்னவளே, என் தனிமைக் கனவுகளில் வசிப்பவளே!

    என் மோகத்தின் நிழலால் உன் விழிகளில் கருமை கூட்டிவிட்டேன்,
    என் பார்வையின் ஆழத்தை ஆள்பவளே!
    என் இசையென்னும் வலையில் உன்னைப் பிடித்துக் கட்டிவிட்டேன்.
    என்னவளே நீ என்னவளே, என் மரணமற்ற கனவுகளில் வசிப்பவளே!


Poem No. 16 , Twenty Love poems and a song of despair, Pablo Neruda

 In my sky at twilight you are like a cloud
and your form and colour are the way I love them.
You are mine, mine, woman with sweet lips
and in your life my infinite dreams live.

The lamp of my soul dyes your feet,
the sour wine is sweeter on your lips,
oh reaper of my evening song,
how solitary dreams believe you to be mine!

You are mine, mine, I go shouting it to the afternoon's
wind, and the wind hauls on my widowed voice.
Huntress of the depth of my eyes, your plunder
stills your nocturnal regard as though it were water.

You are taken in the net of my music, my love,
and my nets of music are wide as the sky.
My soul is born on the shore of your eyes of mourning.
In your eyes of mourning the land of dreams begin.